O wartości ludzkiego życia

O wartości życia ludzkiego

Ludzkie życie

 

Każda osoba od początku swego narodzenia pragnie mieć poczucie bezpieczeństwa, chce być kochana. Z wiekiem dochodzi takie uczucie jak zakochanie, pragnienie osoby z którą można o wszystkim pogadać. Przychodzą też łzy, rozpacze, ból i cierpienie.

Człowiek młody szukając prawdziwego szczęścia i miłości błądzi. Znajduje coś niekoniecznie dobrego i stwierdza, że to nie to, szuka dalej znajduje trafia w złe towarzystwo: narkotyki, papierosy, alkohol. Jeśli znajdzie osobę, która mu pomoże to może czuć się szczęśliwy, a co jeśli nie?

Wtedy pozostaje mu tylko upodobnić się do innych i stać się takim jak reszta albo o własnych siłach się podnosić. Młodzi ludzie często nie rozumieją co to tak naprawdę znaczy słowo miłość. Miłość to pragnienie dobra dla człowieka, bezpieczeństwo, akceptacja wyborów drugiej osoby, uszanowanie godności.

Jeśli w rodzinie jest bijatyka, przemoc to gdzie tu bezpieczeństwo. Jeśli partner, partnerka chce iść do pracy, na studia, a druga osoba tego zabrania to gdzie nasza akceptacja. Godność posiada każdy człowiek i należy jej strzec i chronić.

Życie z Bogiem

 Życie to najcudowniejszy dar jaki otrzymaliśmy od Boga. Rodzimy się jako niezdolne do samodzielnego egzystowania istoty, które potrzebują życiowego wsparcia bliskiej sercu osoby. Przechodząc przez życie spotykamy trudne i łatwe momenty.

Wystarczy moment nieuwagi, a to co dla nas cenne znika. Życie to nie sen, to nasze realne istnienie. Całe nasze życie ma sens pomimo chwil radosnych i smutnych,

a sytuacje które dokonują się w naszym życiu są po to nam to uświadomić i przypomnieć.

Życie jest ważniejsze, od góry pieniędzy, a jednak  traćmy niekiedy czas na gromadzenie ich, bo  są one przydatne i dają wrażenie bezpieczeństwa. Uczymy się wybierać i często przestajemy w naszym postępowaniu dostrzegać drugą osobę, a pragniemy jedynie posiadać ją niczym rzecz. Tylko ludzie którzy byli u skraju śmierci lub ci którzy byli bardzo chorzy wiedzą jak ważna jest każda chwila w życiu. Na końcu naszej drogi spotyka nas moment

w którym przychodzi pytanie: jakie tak naprawdę było moje życie? I właśnie wtedy musimy przed samym sobą i przed Bogiem odpowiedzieć na nie szczerze i z pełną świadomością tego, że nasze życie na ziemi nie jest odcięte całkowicie od życia w wieczności.

Wręcz przeciwnie powinno być ono bardzo związane z Bogiem.

Bo jeśli będziemy żyć według woli Bożej  lub nieustannie powracać na ścieżkę dobra,

to odnajdziemy u jej kresu prawdziwe szczęście.