Grzech człowieka- Kerygmat

 GRZECH CZŁOWIEKA

Tematem poprzedniej katechezy była miłość Boża. Usłyszeliśmy, że Bóg, który jest miłością, kocha nas w sposób bezwarunkowy: „Kocham. (kropka)”. To zupełnie INNA miłość niż ta, której doświadczamy codziennie. Może dlatego tak trudno jest nam jej zaufać?

Prawda o Bożej miłości to dobra nowina dla każdego człowieka, ale może się zrodzić bardzo ważne pytanie, na które dzisiaj usłyszymy odpowiedź: Dlaczego nie doświadczam Bożej miłości? Dlaczego jej nie widzę?

To mogą być bardzo różne szczegółowe problemy: Dlaczego w klęskach żywiołowych giną niewinni ludzie? Dlaczego ciągle na świecie są jakieś wojny, terrorystyczne ataki? Dlaczego w moim życiu nie układa się tak jak chciałbym? Moi rodzice się rozwiedli… ojciec umarł… nikt mnie nie rozumie… nie kocha… doświadczam na sobie zła, przemocy Każdy może tu wpisać coś swojego.

Odpowiedź Boga na to wszystko jest jedna: Człowiek zamiast Bożej miłości wybrał w swoim życiu grzech. Jeśli chcemy wiedzieć jak miał wyglądać świat zaplanowany przez Boga, powinniśmy przeczytać opis raju. Ten poetycki tekst Biblii przekazuje nam prawdę, że Bóg chciał człowiekowi dać wszystko: zaspokojenie jego potrzeb, harmonię świata i relacji międzyludzkich, wreszcie życie wieczne

Człowiek wybrał jednak inne życie. Wybrał nieposłuszeństwo i życie według własnych planów. To, co się stało (i dzieje ciągle), dobrze jest wyrażone przez proroka Jeremiasza: „Podwójne zło popełnił mój naród: opuścili Mnie, źródło żywej wody, żeby wykopać sobie cysterny, cysterny popękane, które nie utrzymują wody.” (Jr 2,13)

Często myśląc o grzechu myślimy o dyskotece w piątek, o opuszczeniu Mszy św., obmawianiu kogoś czy przekleństwach. To wszystko prawda, ale trzeba umieć na to spojrzeć szerzej. Grzech to przede wszystkim odejście od Boga, nasza niewiara i wypowiedzenie posłuszeństwa. Grzech to nasze odejście od Źródła Życia, czyli nasza śmierć. Ludzie często myślą, że grzesząc krzywdzą Boga. Grzech jest obrazą Boga, ale jest to przede wszystkim krzywda jaką człowiek wyrządza sobie samemu. Grzeszący człowiek przypomina drzewo, które rosnąc nad bijącym źródłem postanawia przesadzić się w pustynię. Czyniąc to wydaje wyrok na siebie.

Problemem współczesnego świata jest ślepota na grzech. Ludzie nie chcą. Nie potrafią uznać swojego grzechu. Nawet spowiadając się, tak naprawdę nie są przekonani o swojej winie, klepią wyuczone formułki. Tymczasem droga do prawdziwego pojednania prowadzi przez prawdziwą skruchę, prawdziwe uznanie swojego stanu i szczere (a nie sztuczne) przyjście do Boga.

W Starym Testamencie czytamy historię grzechu króla Dawida – cudzołóstwo i morderstwo (2 Sm 11,1-12.13) Wielki grzech przebaczony przez Boga. Zobaczmy jednak jaka była pokuta Dawida. Jej świadectwo mamy w Psalmie 51.

Takiej postawy powinniśmy się uczyć od Dawida.

Spójrzmy teraz osobiście na grzech w naszym życiu. Czy przeżywam go jako odejście od Boga, odcięcie się od Jego miłości, od Źródła Życia? Jak przeżywam swój powrót, swój sakrament pojednania? Jak wyglądają moje spowiedzi? Jak się do nich przygotowuję? Czy spowiedź jest moim spotkaniem z Bogiem czy też „odbębnieniem” pustego rytuału?

Zajrzyj do Biblii

Przeczytaj tekst, który już znasz: Łk 15,11-24. Odpowiedz na pytania:

1. Na czym polegał grzech syna marnotrawnego? ………………………………..

………………………………………………………………………………………………………..

………………………………………………………………………………………………………..

2. Jakie były skutki jego grzechu? Opisz stan, w jakim znajdował się syn. ………………………………………………………………………………………………………..

………………………………………………………………………………………………………..

3. Spróbuj, na podstawie przypowieści, napisać swoją własną (nie katechizmową) definicję grzechu: …………………………………………………………….

………………………………………………………………………………………………………..

………………………………………………………………………………………………………..

………………………………………………………………………………………………………..

………………………………………………………………………………………………………..

3. W jaki sposób ojciec przywitał swojego syna? Wylicz co syn otrzymał od ojca: ……………………………………………………………………………………………

………………………………………………………………………………………………………..

4. Napisz co mógł czuć ojciec witający swojego syna:…………..………………..

………………………………………………………………………………………………………..

5. Napisz co stracił syn odchodząc od ojca? ………………..……………………….

………………………………………………………………………………………………………..

………………………………………………………………………………………………………..

6. Napisz co zyskał po powrocie ……………….…………………………………………

………………………………………………………………………………………………………..

………………………………………………………………………………………………………..

7. Co czuje Bóg. gdy wraca do niego grzesznik? ……………….…………………..

………………………………………………………………………………………………………..

………………………………………………………………………………………………………..

Rozważaj w czasie swojej osobistej modlitwy metodą Lectio Divina (Czytanie duchowne), Przypowieść o synu marnotrawnym i Psalm 51. Zachęcam do czytania każdego dnia (te i inne fragmenty). Obowiązkowo jednak masz zostawić 6 wpisów do niniejszych materiałów (3 z Ewangelii i 3 z Psalmu). Przepisujemy ten fragment, który na modlitwie nas poruszył i stał się podstawą naszej medytacji danego dnia. Przepisany tekst oznaczamy podając po skrócie księgi numer rozdziału i wersetu.

Dzień I ……………………………………………………………….……………………………

………………..……………………………………………………………………… Łk 15, …….

Dzień II ………………………………………………………..…….……………………………

………………..……………………………………………………………………… Ps 51, …….

Dzień III …………………………………………………………….……………………………

………………..……………………………………………………………………… Łk 15, …….

Dzień IV ……………………………….…………………………….……………………………

………………..……………………………………………………………………… Ps 51, …….

Dzień V ……………………………………..……………………….……………………………

………………..……………………………………………………………………… Łk 15, …….

Dzień VI ………………………………….………………………….……………………………

………………..……………………………………………………………………… Ps 51, …….

Pomyśl

Tak modlił się Dawid: Psalm 51 Błaganie pokutnika

3. Zmiłuj się nade mną, Boże, w łaskawości swojej, *

w ogromie swej litości zgładź nieprawość moją.

4. Obmyj mnie zupełnie z mojej winy *

i oczyść mnie z grzechu mojego.

5. Uznaję bowiem nieprawość moją, *

a grzech mój jest zawsze przede mną.

6. Przeciwko Tobie samemu zgrzeszyłem *

i uczyniłem, co złe jest przed Tobą,

Abyś okazał się sprawiedliwy w swym wyroku *

i prawy w swoim sądzie

7. Oto urodziłem się obciążony winą *

i jako grzesznika poczęła mnie matka.

8. A Ty masz upodobanie w ukrytej prawdzie, *

naucz mnie tajemnic mądrości,

9. Pokrop mnie hizopem, a stanę się czysty, *

obmyj mnie. a nad śnieg wybieleję.

10. Spraw, abym usłyszał radość i wesele, *

niech się radują kości, które skruszyłeś.

11. Odwróć swe oblicze od moich grzechów *

i zmaz wszystkie moje przewinienia.

12. Stwórz, Boże, we mnie serce czyste *

i odnów we mnie moc ducha.

13. Nie odrzucaj mnie od swego oblicza *

i nie odbieraj mi świętego ducha swego.

14. Przywróć mi radość Twojego zbawienia *

i wzmocnij mnie duchem ofiarnym.

15. Będę nieprawych nauczał dróg Twoich *

i wrócą do Ciebie grzesznicy

16. Uwolnij mnie. Boże, od kary za krew przelaną, +

Boże, mój Zbawco, *

niech sławi mój język sprawiedliwość Twoją.

17. Panie, otwórz wargi moje, *

a usta moje będą głosić Twoją chwałę.

18 Ofiarą bowiem Ty się nie radujesz, *

a całopalenia, choćbym dał, nie przyjmiesz.

19. Boże, moją ofiarą jest duch skruszony. *

pokornym i skruszonym sercem Ty, Boże, nie gardzisz. (…)

Boża miłość-Kerygmat

BOŻA MIŁOŚĆ

Potrzeba miłości jest głęboko wpisana w ludzką naturę – świadczy o tym nasza kultura – literatura, film, piosenka, wszystko co nas otacza – wszystko „kręci się” wokół miłości. Człowiek pragnie kochać i być kochanym. Bóg także chce kochać i być kochanym. Kocha nas, ale często tej miłości nie przyjmujemy? Dlaczego?

Problem tkwi w tzw. „obrazie Boga”, z którego wynika nasze wyobrażenie Jego miłości. Słowo „Bóg” dzieli los wszystkich innych słów – może być różnie rozumiane przez różnych ludzi. Mówimy, że każdy człowiek ma swój własny obraz Boga, swoje własne rozumienie (czasami błędne). Różne sytuacje miały wpływ na to, że często wyobrażając sobie Boga mamy na myśli kogoś, kto nie tylko nas nie kocha, ale wręcz jest nam niechętny, nienawidzi nas. Trudno potem takiemu „bożkowi” oddać życie.

Musimy pojąć, że Bóg jest inny, oddzielony od świata. Jeśli „nałożymy” na Niego nasze wyobrażenia, które wynieśliśmy ze świata, to popełnimy błąd. Bóg jest INNY i jego miłość jest INNA!

Są dwa rodzaje miłości – warunkowa i bezwarunkowa (ta inna, pochodząca od Boga).

Wyjaśnijmy to na przykładzie. Najpierw miłość warunkowa.

Ojciec kocha swojego syna, bo przynosi piątki i szóstki, nie jest beksą, na podwórku potrafi walnąć z kopa tym. którzy go zaczepiają (czy cokolwiek innego).

Matka kocha córkę, bo ta zawsze mówi, gdzie idzie, ma z nią świetny kontakt. Matka wie, Że dziewczyna jest odpowiedzialna i nie narobi głupstw (czy cokolwiek innego).

Chłopak kocha dziewczynę, bo ta ma niepospolitą urodę, zadarty nosek i długie rzęsy, jest oczytana i wysportowana (czy cokolwiek innego).

Dziewczyna kocha chłopaka, bo jest dżentelmenem, dba o linię, jest ładnie opalony i uważnie słucha jej opowieści (czy cokolwiek innego).

We wszystkich tych przypadkach mamy do czynienia z miłością pod pewnymi warunkami Kocham cię, bo…, kocham cię, jeśli…, kocham cię, bo spełniasz moje wymagania.

A teraz miłość bezwarunkowa.

I tu tylko jeden przykład, bo jest to miłość, którą w doskonałym stopniu posiada tylko Bóg. Jeśli człowiek tak kocha – to z łaski Bożej.

Jesteś wzorowym chrześcijaninem, grzecznie zachowujesz się na religii, chodzisz do kościoła, modlisz się rano i wieczorem. Bóg cię kocha. Jesteś ostatnią miernotą, życiowym nieudacznikiem, niczego nie potrafisz, nic nie osiągniesz. Bóg cię kocha. Jesteś zbrodniarzem, bandytą bez żadnych uczuć. Bóg cię kocha.

Bóg cię kocha, bo jego miłość jest bezwarunkowa. Bóg cię kocha, nie dlatego, że na tę miłość zasługujesz, ale dlatego, że po prostu jesteś. Nie musisz nic robić, by zasłużyć na miłość. Chcę być dobrze zrozumiany. Nie wolno myśleć, że Panu Bogu jest obojętne, jak żyjesz – dobrze czy źle. On czasami gorzko płacze lub wrze gniewem, jak widzi twoje życie, ale nie przestaje cię kochać.

I to jest podstawowa prawda chrześcijaństwa – Bóg jest miłością. Gdy uwierzymy tej prawdzie stajemy się dziećmi Bożymi. Gdy nie wierzymy w tę miłość, to religia staje się dla nas tylko obowiązkiem, smutnym ciężarem. A my stajemy się nie dziećmi, a niewolnikami. A Bóg nie chce niewolników, ale synów.

Zapamiętaj! Są dwa rodzaje miłości:

Kocham, bo…

Kocham.

Bóg cię kocha tym drugim rodzajem miłości.

Gdy chcemy dowodów tej miłości to powinniśmy spojrzeć na krzyż. Jezus był niewinny, nie zasługiwał na śmierć. Na śmierć zasługujemy my – ten temat rozwinie kolejna katecheza. Jezus z miłości dla nas oddał swoje życie: „Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne.” (J 3,16)

Mamy wiedzę, że Bóg jest miłością. Trzeba nam jednak tego, by wiedza z „głowy” przeszła także do naszego „serca”.

Zajrzyj do Biblii

Odpowiedz na pytania, wykonaj polecenia:

1. Kim jest Bóg według Biblii? 1J 4,8 …………………………………………………..

2. Kim mamy być dla Boga, przez Jego wolę i miłość? Ef 1,5 ………………….

………………………………………………………………………………………………………..

3. Jakie przypowieści zamieszcza św. Łukasz w piętnastym rozdziale swojej Ewangelii? Łk 15 …………………………………………………………………….

………………………………………………………………………………………………………..

4. Przeczytaj te przypowieści. Łk 15

5. Czego uczy przypowieść o marnotrawnym synu? Łk15, 11-24 Napisz

własnymi słowami. ……………………………………………………………………………

………………………………………………………………………………………………………..

………………………………………………………………………………………………………..

………………………………………………………………………………………………………..

………………………………………………………………………………………………………..

………………………………………………………………………………………………………..

………………………………………………………………………………………………………..

6. Przeczytaj Hymn o miłości św. Pawła. 1Kor 13

7. Przeczytaj raz jeszcze ten fragment. Masz w nim zawarte cechy prawdziwej miłości: „Miłość cierpliwa jest, [miłość] łaskawa jest. Miłość nie zazdrości, [miłość] nie szuka poklasku, [miłość] nie unosi się pychą; (…) (miłość] nie szuka swego, [miłość] nie unosi się gniewem, [miłość] nie pamięta złego; [miłość] nie cieszy się z niesprawiedliwości, lecz [miłość] współweseli się z prawdą. (1Kor 13,4-6)

8. Spróbuj poznać prawdziwy obraz Boga. Przepisz powyższy fragment zastępując słowo „miłość” słowem „Bóg”. Tam gdzie trzeba zmieniamy końcówki wyrazów. …………………………………………………………………………..

………………………………………………………………………………………………………..

………………………………………………………………………………………………………..

………………………………………………………………………………………………………..

………………………………………………………………………………………………………..

………………………………………………………………………………………………………..

………………………………………………………………………………………………………..

………………………………………………………………………………………………………..

………………………………………………………………………………………………………..

………………………………………………………………………………………………………..

………………………………………………………………………………………………………..

………………………………………………………………………………………………………..

9. Jeszcze raz przepisz powyższy fragment. Tym razem zastąp słowo „miłość” swoim imieniem. Tam gdzie trzeba zmieniamy końcówki wyrazów.

………………………………………………………………………………………………………..

………………………………………………………………………………………………………..

………………………………………………………………………………………………………..

………………………………………………………………………………………………………..

………………………………………………………………………………………………………..

………………………………………………………………………………………………………..

………………………………………………………………………………………………………..

………………………………………………………………………………………………………..

………………………………………………………………………………………………………..

………………………………………………………………………………………………………..

………………………………………………………………………………………………………..

………………………………………………………………………………………………………..

………………………………………………………………………………………………………..

Pomyśl

„Człowiek nie może żyć bez miłości. Człowiek pozostaje dla Siebie istotą niezrozumiałą, jego życie jest pozbawione sensu, jeśli nie objawi mu się Miłość, jeśli nie spotka się z Miłością, jeśli jej nie dotknie i nie uczyni w jakiś sposób swoją, jeśli nie znajdzie w niej żywego uczestnictwa.”

Jan Paweł II (Redemptor hominis 10).

Jakie są rodzaje rekolekcji?

 

• Rekolekcje parafialne

Typowe rekolekcje parafialne w Kościele katolickim odbywają się zazwyczaj w adwencie i wielkim poście i trwają zwykle cztery dni, wliczając niedzielę. Rozpoczynają się niedzielną mszą ze specjalnym rekolekcyjnym kazaniem odprawianym przez przyjezdnego księdza. Pod koniec rekolekcji zazwyczaj jest okazja do spowiedzi.

• Rekolekcje dłuższe

Rekolekcje dłuższe (wyjazdowe, zamknięte) odbywają się zwykle w ośrodkach rekolekcyjnych czy klasztorach. W zależności od duchowości, mogą zakładać częściowe lub całkowite milczenie przez cały okres ich trwania. Mogą być organizowane dla ludzi w pewnym przedziale wiekowym, np. tylko dla młodzieży lub tylko dla dorosłych. Ich plan obejmuje codzienną mszę, nauki księdza oraz czas na osobistą modlitwę i spowiedź. Takie rekolekcje trwają zwykle od 3 do 7 dni.
Istnieją też rekolekcje jeszcze dłuższe, np. rekolekcje dla młodych jezuitów mogą trwać miesiąc, a jezuickie rekolekcje dla młodzieży trwają 10 dni.

• Rekolekcje a nowe media

W XXI wieku powstały nowe możliwości pomocy wierzącym nad refleksją nad własnym życiem w kontekście ich wiary. Są to:

• rekolekcje radiowe, np. rekolekcje jezuitów prowadzone w Radiu Warszawa

• rekolekcje internetowe, np. głoszone przez o. Adama Szustaka. Istnieją także internetowe domy rekolekcyjne.

• rekolekcje na facebooku, np. „Brzytwą po schematach”

• Dzień skupienia – w katolicyzmie dzień, który wspólnota parafialna albo jakaś grupa ludzi przeznacza na zastanowienie się nad swym życiem duchowym i na pogłębienie swej wiary. Służyć temu mają msza, nabożeństwa, nauki i rozmyślania.

Dni skupienia to powszechny środek formacyjny m.in. w Opus Dei i Ruchu Rodzin Nazaretańskich. Często bywa również praktykowany we wspólnotach ministrantów, lektorów i innych członków Służby Liturgicznej, a także w wielu zakonach.
Oaza rekolekcyjna

• Oaza rekolekcyjna – 10- lub 15-dniowy wyjazd na rekolekcje zamknięte organizowany przez Ruch Światło-Życie, mający na celu pogłębienie wiary poprzez formację w małych grupach, codzienną Eucharystię, modlitwę, rozważanie Pisma Świętego oraz służbę dla wspólnoty. Każdy z piętnastu dni poświęcony jest jednej tajemnicy różańca.

Istnieją obecnie następujące typy oaz rekolekcyjnych:

• Oaza Dzieci Bożych (dla dzieci ze szkoły podstawowej),

• Oaza Nowej Drogi – trzy stopnie (dla młodzieży gimnazjalnej),

• Oaza Nowego Życia – również trzy stopnie (dla młodzieży i dorosłych, także rodzin).

1. stopień - przyjęcie Jezusa jako Pana i zbawiciela
2. stopień - wyjście z niewoli grzechu
3. stopień - Kościół Matką - Matka Kościoła

• Oaza Rodzin – również trzy stopnie (dla małżeństw i rodzin).

Uwieńczeniem formacji podstawowej jest Oaza Rekolekcyjna Diakonii (ORD). Są to czterodniowe rekolekcje poświęcone syntetycznemu przedstawieniu ideałów i duchowości Ruchu Światło-Życie.
Poza formacją podstawową istnieją także rekolekcje specjalistyczne, m.in. Oaza Rekolekcyjna Animatorów Ewangelizacji (ORAE), Oaza Rekolekcyjna Animatorów Rodzin (ORAR), KAMUZO (kurs dla animatorów muzycznych) oraz Kurs Oazowy Dla Animatorów (KODA).
Misje święte

• Misje święte – dłuższe rekolekcje, które odbywają się w kościele katolickim w każdej parafii zwyczajowo co ok. 10 lat. Jest to czas słuchania nauk, codziennych nabożeństw (m.in. odnowienie przyrzeczeń chrzcielnych i ślubów małżeńskich, adoracja Krzyża Misyjnego) oraz przyjmowania sakramentów, jak spowiedzi, Eucharystii, sakrament namaszczenia chorych.

Misje święte prowadzi misjonarz.

https://pl.wikipedia.org/wiki/Rekolekcje